هستی و زمان
✂️ کتاب: هستی و زمان (Sein und Zeit)
🖋️ نویسنده: مارتین هایدگر
🛂 نشر: نی
💞 ژانر: فلسفه قارهای / پدیدارشناسی / هستیشناسی
🌟 درباره کتاب (غیرداستانی):
«هستی و زمان» بدون شک تأثیرگذارترین و مهمترین اثر فلسفی قرن بیستم است. هایدگر در این کتاب که در سال ۱۹۲۷ منتشر شد، پرسش بنیادینی را مطرح میکند که به اعتقاد او فلسفه از دوران یونان باستان تا کنون آن را فراموش کرده است: «معنای هستی چیست؟».
برای پاسخ به این پرسش، هایدگر روشی کاملاً جدید در فلسفه به کار میگیرد. او به جای بررسی «هستی» در انتزاع، آن را از طریق «دازاین» (Dasein) – واژهای آلمانی به معنای «آنجا-بودن» که به انسان به عنوان موجودی که به هستی خود آگاه است اشاره دارد – تحلیل میکند. هایدگر نشان میدهد که دازاین همیشه در «جهان-بودن» (In-der-Welt-sein) قرار دارد و نمیتوان آن را به صورت مجزا از جهان و روابطش تحلیل کرد.
مفاهیم کلیدی این کتاب عبارتند از:
دازاین (Dasein): وجود انسانی به مثابه موجودی که به هستی خود میاندیشد
در-جهان-بودن (In-der-Welt-sein): ذاتاً پیوسته بودن دازاین با جهان پیرامونش
دستافزار (Zeug): نحوه مواجهه ما با اشیاء در زندگی روزمره (به عنوان ابزار، نه اشیاء صرف)
بهسوی-مرگ-بودن (Sein-zum-Tode): این حقیقت که دازاین همیشه به سمت مرگ خود در حرکت است
اصالت و عدم اصالت (Eigentlichkeit / Uneigentlichkeit): زندگی آگاهانه و اصیل در مقابل زندگی روزمره و غرقشده در افکار عمومی
این کتاب به دو بخش اصلی تقسیم میشود که بخش دوم آن هرگز کامل نشد. هایدگر جلد دوم را وعده داد اما هرگز ننوشت. با این حال، «هستی و زمان» به عنوان اثری ناتمام، فلسفه قرن بیستم را متحول کرد و بر اندیشمندانی چون سارتر، مرلوپونتی، فوکو، دریدا و بسیاری دیگر تأثیری عمیق گذاشت.
📌 برای کسانی که: به فلسفه قارهای، پدیدارشناسی و اگزیستانسیالیسم علاقه دارند و میخواهند با یکی از دشوارترین و در عین حال بنیادینترین متون فلسفی مدرن آشنا شوند. «هستی و زمان» در فهرست «۱۰۰ کتاب برتر تاریخ به انتخاب گاردین» قرار دارد.
درباره مارتین هایدگر
مارتین هایدگر، زاده ی 1889 و درگذشته ی 26 می 1976، فیلسوف بزرگ آلمانی بود.هایدگر در خانواده ای کاتولیک و سنتی در یکی از روستاهای ایالت بادن-وورتمبرگ به نام مسکیرش در جنوب غربی آلمان و در دل کوهستان آلپ به دنیا آمد.او مطالعه ی الهیات را از سال 1909 در دانشگاه فرایبورگ آغاز کرد و بعد از آن به فلسفه روی آورد. فعالیت هایدگر همواره تحت تأثیر استادش، ادموند هوسرل بود. در نظر هایدگر، تاریخ متافیزیک، تاریخ غفلت از وجود و افتادن در ورطه ی موجودانگاری است. مقصود هایدگر از این تعبیر آن است که تاریخ کنونی فلسفه، با خلط موجودشناسی و وجودشناسی، از شناخت وجود به معنای اصیل آن بازمانده است. او مدتی از اعضای حزب نازی و نماینده ی این حزب در دانشگاه فرایبورگ بود.اندیشه های هایدگر، الهام بخش اندیشه های بسیاری از متفکران پس از مدرنیته از جمله میشل فوکو، ژاک دریدا و هانس-گئورگ گادامر بوده است.