✂️ کتاب: گیله‌مرد

🖋️ نویسنده: بزرگ علوی

🛂 نشر: نگاه

💞 ژانر: داستان کوتاه / رئالیسم اجتماعی

🌟 درباره کتاب:

باران هنگامه کرده بود. باد چنگ می‌انداخت و می‌خواست زمین را از جا بکند. درختان کهن به جان یکدیگر افتاده بودند. در میان این طوفانِ شب، دو مأمور تفنگ‌به‌دست، «گیله‌مرد» را به شهر می‌برند.

گیله‌مرد پتویی خاکستری به گردن انداخته و پاهای لختش را به آب می‌زند. بازوی چپش آویزان است. زیرچشمی به سرنیزه مأمور نگاه می‌کند که از آن چکه‌چکه آب می‌آید. مأمور اول، «محمدولی وکیل‌باشی»، از همان اول دل پر دارد. فحش می‌دهد، تهدید می‌کند، از «بیگانه‌پرست‌ها» و «بلشویک‌ها» می‌گوید. اما گیله‌مرد گوشش به این حرف‌ها بدهکار نیست. فقط در این فکر است که چگونه بگریزد.

چیزی که محمدولی نمی‌داند این است که پشت سر گیله‌مرد، قصه‌ای خونین است: «صغرا» که دیگر زنده نیست، «آگل لولمانی» که از همان اول می‌گفت «نرو، برنگرد»، و دختری که صدایش میان غرش باد گم شده است.

📌 داستانی کوتاه و تکان‌دهنده از یکی از پیشگامان داستان‌نویسی مدرن ایران . بزرگ علوی در «گیله‌مرد» چنان خشونت، فقر و ستم را در هم می‌تند که خواننده تا سطر آخر نمی‌داند این مرد ساکت و خسته، قربانی است یا قاتل – و شاید هر دو.

درباره بزرگ علوی

بزرگ علوی زاده ی 13 بهمن 1282 و درگذشته ی 28 بهمن 1375 شمسی، نویسنده، استاد زبان فارسی و روزنامه نگار ایرانی بود که بیش از چهار دهه از نیمه ی دوم قرن بیستم را در آلمان زندگی کرد و به نوشتن داستان، ترجمه، نقد و فرهنگنامه نویسی پرداخت.بزرگ علوی در تهران متولد شد. او به همراه برادرش مرتضی علوی در سال 1920 به منظور تحصیل به آلمان رفت و دوران دبیرستان را در شهرهای مختلفی گذراند. علوی در دوران اقامت در آلمان چند اثر ادبی آلمانی را به فارسی ترجمه کرد. در سال 1927، پدر او به خاطر یک شکست بزرگ تجاری خودکشی کرد. علوی یک سال پس از این واقعه از دانشگاه مونیخ فارغ التحصیل شد و به ایران بازگشت.علوی با وجود داشتن بورسیه ای تحصیلی از آلمان، در شیراز به عنوان معلم مشغول به کار شد. در این شهر بود که او نخستین کار ادبی خود را با ترجمه ی قطعه ای از آثار شیلر تحت عنوان «دوشیزه اورلئان» آغاز کرد.علوی مدتی پیش از کودتای 28 مرداد در 10 فروردین 1332 در 49 سالگی از ایران به آلمان رفت و تا پیروزی انقلاب 57 در برلین شرقی سکونت داشت. او در سال 1335 ازدواج کرد. علوی در دانشگاه هومبولت به عنوان استادیار مشغول به کار شد و مأموریت یافت در پایه گذاری رشته ی ایران شناسی و زبان فارسی مشارکت داشته باشد. او در سال 1959 کرسی استادی دریافت کرد و تا 65 سالگی در این دانشگاه به تحقیق و تدریس پرداخت. از جمله ثمرات این دوران، تدوین لغت نامه ی فارسی – آلمانی با همکاری پروفسور یونکر بود.