کتاب دائو، اثری نوشته ی لائوتزو است که در سال 400 پیش از میلاد مسیح به رشته ی تحریر درآمد. این کتاب هوشمندانه، اسرارآمیز و فوق العاده شاعرانه را می توان روح عرفانی و معنوی آیین «تائویسم»، یکی از سه مذهب بزرگ چین باستان، تلقی کرد. «تائو» را اغلب «راه» یا «مسیر» ترجمه می کنند اما معنای عمیق تر آن را می توان یک نیروی زندگیِ جهانی در نظر گرفت که در پیرامون و درون همه چیز جریان دارد. کتاب تائوت چینگ به ما می آموزد که خوشبختی را می توان در یکی شدن با این نیرو پیدا کرد؛ اتحادی که ما را قادر می سازد در هماهنگی، تعادل و آرامش زندگی کنیم و ارزش هایی اخلاقی همچون فروتنی، میانه روی و مهربانی را در خویش بپرورانیم.

لائوتزو، معروف به «استاد کهن» یا «پیر استاد»، فیلسوف چینی بود. تا جایی که مدارک تاریخی گواهی می دهد، او به احتمال زیاد اولین فیلسوف مشهور چینی در عصر سلسله ی چو بوده است.لائوتزو در قرن پنجم یا ششم قبل از میلاد، «آیین تائو» را بنیان نهاد. طبق افسانه های چینی، نام او «وین لی» است که در سال 604 قبل از میلاد در ایالت «چو» متولد شده و در سال 524 پیش از ملیاد مسیح نیز وفات یافته است.لائوتزو بنیانگذار فلسفه و مذهب تائوئیسم است؛ مذهبی که آزادی خواه است، بر پایه ی رفتار نیک بنیان نهاده شده و تشریفات و رسوم مذهبی را بیهوده تلقی می کند.