✂️ کتاب: حکایت‌های کنتربری (The Canterbury Tales)

🖋️ نویسنده: جفری چاسر
🛂 نشر: چشمه
💞 ژانر: شعر حماسی / داستان کوتاه کلاسیک / طنز اجتماعی

🌟 درباره کتاب (داستانی):

۲۹ زائر در مسیر سفر از لندن به کنتربری (زیارتگاه توماس بکت) در مسافرخانه‌ای جمع می‌شوند . صاحب مسافرخانه پیشنهاد می‌دهد برای سرگرمی در راه، هرکس دو داستان (یکی در رفت و یکی در برگشت) بگوید و بهترین قصه‌گو شام مجانی می‌خورد . اگر چه چاسر هرگز این کتاب را تمام نکرد، این اثر یکی از بزرگ‌ترین شاهکارهای ادبیات جهان است .

زائران از تمام طبقات اجتماعی (شوالیه، تاجر، دانشجو، کاهن، مباشر، مباشره (همسر باث)، کفاش، نانوا و...) هستند . هر کدام قصه‌ای با ژانر متفاوت (عاشقانه، نقالی خشن، کمدی اروتیک، خطابه مذهبی) تعریف می‌کنند که عمیقاً شخصیت، رذایل اخلاقی و اشتغالات فکری خودشان را لو می‌دهد .

این کتاب در اصل به انگلیسی میانه نوشته شده و اولین اثری است که زبان انگلیسی را از حاشیه به متن کشاند و به درجه یک زبان ادبی جهان رساند. شکسپیر و دیکنز هر دو عمیقاً از چاسر تأثیر گرفته‌اند.

📌 مخاطب خاص: عموم مخاطبان (بزرگسال)، دانشجویان و پژوهشگران ادبیات انگلیسی، طرفداران طنزهای کلاسیک و افسانه‌های قرون وسطایی.

درباره جفری چاسر

جفری چاوسر (Geoffrey Chaucer) (۱۳۴۳ میلادی - ۲۵ اکتبر ۱۴۰۰) شاعر، نویسنده، فیلسوف و سیاست‌مدار انگلیسی بود. او متولد لندن بود هرچند به‌طور دقیق محل و زمان تولد او در دست نیست. وی نخستین نویسندهٔ برجستهٔ انگلیسی پس از سلطه نرمن‌ها بود. نام او فرانسوی و به معنی «کفاش» است.
اگر چه از وی آثار زیاد و نام‌آوری برجای مانده‌است، اما او را با کتاب سترگش افسانه‌های کنتربری می‌شناسند که اثر زیادی بر زبان‌آوران و سرایندگان پس از وی نهاد.
سیارکی به افتخار چاوسر چاوسر ۲۹۸۴ و همچنین دهانه‌ای در ماه چاوسر به نام او نامیده شده‌است. جفری چاوسر در حدود سال ۱۳۴۰ میلادی در لندن متولد شد. در کودکی مدتی نوکر و غلام همسر لیونل، دوک کلارنس بود. به سال ۱۳۵۹ در نهضتی که در فرانسه پدید آمد، شرکت جست و دستگیر گردید، ولی سال بعد آزاد شد. در ۱۳۶۶ با فیلیپا روت ازدواج کرد، سپس به مدت ده سال در مأموریتی سیاسی در ایتالیا، فلاندر (در بلژیک امروزی)، فرانسه و لمباردی خدمت کرد و با بوکاچیو، پترارک و دانته آلیگیری آشنا شد. در ۱۳۷۴ مقرری مخصوصی از طرف ادوارد سوم و جان گانت برای وی معین شد.
پس از اینکه چاوسر مدتی دیگر وقت خود صرف کارهای دولتی کرد، روی به جانب ادبیات آورد. وی در اثر پیش آمدهای مختلف مدتی را در فقر و بدبختی به سر برد و با ناملایمات بسیاری از جمله مرگ همسرش مواجه شد، تا اینکه ریچارد دوم و هنری چهارم توجهی به او مبذول داشتند و زندگی نسبتاً آرامی برایش تهیه دیدند.
چاوسر در سال ۱۴۰۰ درگذشت و جسدش در محل مخصوص شعرا در کلیسای وست مینستر مدفون شد.